Ο ΟΤΕ, ο Βγενόπουλος & άλλα παραμύθια

Τι ακούμε στην τηλεόραση!! (Εκτός από σάτιρα του Λαζό σε βάρος του Καραμανλή - όλα τ' άλλα!!) Τον τελευταίο καιρό διασκεδάζω με τα παραμύθια του ΟΤΕ (ελπίζω να τα βγάλουν σε DVD). Τί ακούμε λοιπόν:

• Το ΠΑΣΟΚ πουλάει τον ΟΤΕ, αλλά ο Βγενόπουλος κακώς αγοράζει τις μετοχές από την ελεύθερη αγορά.
• Ο ιδιοκτήτης (μερικώς) του ΟΤΕ θέλει να έχει μιά θέση στο ΔΣ, αλλά εμείς μόνο τα λεφτά του θέλουμε, όχι και τον ίδιο.
• Οι νόμοι είναι για τους άλλους. Αν ο κάθε Βγενόπουλος θέλει κάτι νόμιμο (θέση στο ΔΣ) τώρα απλά και ωραία αλλάζουμε τον νόμο και το κάνουμε παράνομο.
• Οταν μετά από αυτό πουλάει τις μετοχές στην ελεύθερη αγορά, τον λέμε κλέφτη γιατί έβγαλε κέρδος.
• Οταν διαμαρτύρεται γιατί τον λέμε κλέφτη, του την βγαίνουμε και του λέμε αν είναι μάγκας να κάνει αγωγή και εμείς δεν θα κρυφτούμε πίσω από την βουλευτική ασυλία.
• Οταν μας κάνει την αγωγή, που του ζητήσαμε να μας κάνει, φωνάζουμε ότι οι πολιτικοί έχουν δικαίωμα να λένε ότι θέλουν. Το οποίο περεπιπτόντος αληθεύει. Οι πολιτικοί λένε συνεχώς ότι μαλακία τους κατέβει και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Και δεν λένε μόνο. Και κάνουν ότι αδίκημα τους προκύψει και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Γιατί έχουν την βολευτική ασυλία. Αλλά μην τολμήσει κανείς να βγάλει τα δικά τους άπλυτα στην φόρα. Τότε προστατευμένοι πίσω από την ασυλία τους θα σαπίσουν τον όποιο δυστυχή με αγωγές και μηνύσεις. Αλλά ποτέ, μα ποτέ ο δυστυχής δεν μπορεί να ανταποδώσει. ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΕ. Δεν ξέρω τι σκελετούς έχεις στην ντουλάπα σου, αλλά μου έφτιαξες την μέρα με την αγωγή σου (τις μέρες - 2 αγωγές). Οχι ότι θα γίνει τίποτα αλλά για το γαμώτο.
• Μετά παίρνουμε τον αγοραστή των μετοχών του Βγενόπουλου και τον αγαπάμε. Δεν πά' νάναι ανταγωνιστής του ΟΤΕ, δεν πα' νάναι μειοψηφία (όπως ήταν βέβαια και ο Βγενόπουλος), εμείς τον αγαπάμε. Δεν του δίνουμε μόνο μιά θέση στο ΔΣ. ΟΧΙ. Κατεβάζουμε τα σώβρακα και του δίνουμε αυτό το στρογγυλό που έχουμε καλά φυλαγμένο πίσω.
• Ερχόμαστε λοιπόν και λέμε στον ανταγωνιστή του ΟΤΕ: Από εδώ και πέρα θα σε λέω "ξάδελφο" (δηλ: Στρατηγικό επενδυτή). Για θυμήστε μου, ποιός την σκέφτηκε πρώτος αυτή την μαλακία? Ναι βέβαια, ο ακατανόμαστος!! Τι σημαίνει λοιπόν "ξάδελφος"? (δηλ:στρατηγικός επενδυτής)? Με πολύ απλά λόγια: Θα υπάρχει μια άλλη εταιρεία που θα διορίζει δικό της άνθρωπο, ως Διευθύνοντα Σύμβουλο στον ΟΤΕ. Ο άνθρωπος αυτός ΔΕΝ θα είναι το κέντρο του νευρικού συστήματος του ΟΤΕ, δεν θα έχει σαν αποκλειστικό στόχο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ΟΤΕ και να τον κάνει μεγάλη εταιρεία. ΔΕΝ θα κριθεί από το πόσο καλά θα πάει ο ΟΤΕ. Θα κριθεί από το πόσα θα ξεζουμίσει ο "ξάδελφος" από τον ΟΤΕ.

Αν είστε από αυτούς που χαίρονται όταν η σύζυγος, σας φέρνει καινούργια "ξαδέλφια" στο σπίτι, μπορείτε να χαρείτε και με τον "στρατηγικό επενδυτή".

Οι υπόλοιποι ας ψαχτούμε...

Απαισιοδοξία

Σ' ένα πολύ καλό βιβλίο (Microtrends: The Small Forces Behind Today's Big Changes) διάβασα κάτι που με εξέπληξε: Οι Ελληνες είναι (λέει) είναι ο πιο απαισιόδοξος λαός του κόσμου. Ναι, ο πάτος των πάτων. Ο αποκάτω, ο τελευταίος, ο χειρότερος, το σαπάκι, η σαβούρα (εντάξει, νομίζω ότι καταλάβατε το hint).

Επειδή σπανίως πιστεύω ότι ακούω, διαβάζω κλπ (το έκανα μικρός και δεν μου βγήκε σε καλό), είπα να το ψάξω.

Βρήκα λοιπόν ότι το παλικάρι δεν έλεγε όλη την αλήθεια. Εντάξει ίσχυε όταν έγραφε το βιβλίο, αλλά δεν είναι πλέον αλήθεια. Τώρα μας έχει περάσει η Σενεγάλη. Είμαστε Δεύτεροι. Τό 'χει η μοίρα μας (σαχλαμάρες, πάτος είμαστε συνήθως).

Top Pessimists
2006 will be worse than 2005
Gullop International:Voice of the People End of Year Survey 2005 Press Release

Bosnia and Herzegovina/Greece	54%
Philippines	50%
Serbia	47%
Portugal	46%
France	43%
Μ.Ο.	35%

Τώρα όμως!!:

Top Pessimists. 2008 will be worse than 2007

Senegal	53%
Greece	48%
Italy	44%
Czech Republic	43%
Switzerland	43%
Jordan	43%
Portugal	41%
Egypt	41%
Ireland	39%
Panama	37%

Προβληματίστηκα λοιπόν:

1. Μπορεί να ξέρουμε κάτι που οι άλλοι λαοί δεν ξέρουν.
2. Μπορεί να αφορά ειδικά εμάς (π.χ. εμείς θα τα κάνουμε χειρότερα)
3. Μπορεί να το έχει η κούτρα μας να κατεβάζει ψείρες

Το πρώτο το απορρίπτω παταγωδώς. Μας δέρνει μαύρη αμάθεια σαν λαός (σαν: γιατί λαός δεν είμαστε!). Το δεύτερο έχει κάποια βάση:

Αφού έχουμε δώσει την αρχηγία των μεγαλύτερων κομμάτων σε ανθρώπους που δεν έχουν βιογραφικό ούτε για πρακτική σε κάποια (σοβαρή) εταιρεία, δεν πιστεύουμε βέβαια ότι θα κυβερνήσουν ολόκληρη χώρα!

Αφού έχουμε αφήσει τους συνδικαλιστές να εξελιχθούν σε διαφορετική κοινωνική τάξη με τα δικά τους συμφέροντα τα οποία και διεκδικούν σε βάρος αυτών που υποτίθεται εκπροσωπούν, δεν πιστεύουμε βέβαια ότι θα μείνει κανένα ψίχουλο για τους υπόλοιπους!

Αλλά και το 3ο φαίνεται λογικό: Από την στιγμή που θα γεννηθούμε νομίζουμε ότι κάποιος (ποιός άραγε??) μας χρωστάει. Ο μισθός που παίρνουμε είναι λίγος. Οι ώρες που δουλεύουμε είναι πολλές. Τα αυτοκίνητα που έχουμε είναι λίγα (και μικρά, και παλιά). Η βενζίνη που πληρώνουμε είναι ακριβή (ναι, μας χρωστάνε και οι Άραβες). Η σύνταξη που παίρνουμε είναι μικρή.

Και ποιός πιστεύουμε ότι θα μας δώσει τον μεγάλο μισθό αν δεν φέρνουμε τα λεφτά στην όποια επιχείρηση. Κανείς στην χώρα αυτή δεν συνδέει τον μισθό με την απόδοση. Ούτε οι εργαζόμενοι αλλά δυστυχώς ούτε και οι εργοδότες.

Ακούω να παραπονούνται αγρότες για τις χαμηλές συντάξεις τους, για τις οποίες δεν έχουν δώσει ούτε μιά δραχμή, και για τις οποίες έπαιρναν ακόμη και από τις υποτροφίες των αριστούχων φοιτητών (αν έχετε πάρει ποτέ υποτροφία, τότε έχετε πληρώσει και τον ΟΓΑ)!!! Δηλαδή παραπoνούνται ότι αυτά που τους χαρίζουμε δεν είναι αρκετά. Δεν είναι. Αλλά είναι χάρισμα.

Ακούω να παραπονούνται για την ακρίβεια όλοι παντού! Και κάθε βράδυ που φεύγω από την δουλειά, δυσκολεύομαι να φτάσω σπίτι από την επέλαση των Μυρίων. Ολων αυτών που βγαίνουν με τα ολοκαίνουργια αμάξια (το παλιό το έχουν αφήσει για να κρατήσουν την θέση στάθμευσης) για διασκέδαση. Το πρωί θα πάρουν ένα υπνάκο στην δουλειά. Αυτή που δεν πληρώνει αρκετά για το βραδυνό ξεφάντωμα.

Μάλλον λοιπόν δίκιο έχουμε!

Χειρότερα θα είναι του χρόνου. Πολύ χειρότερα.

Ολοι ντοπάρονται

Πάλι πέσαμε από τα σύννεφα. Στο τέλος θα χτυπήσουμε!

Είμαστε αφελείς ως λαός ή ως άτομα?

Πιστεύει κανείς ότι αυτά τα ρεκόρ που γίνονται οφείλονται σε νέες τεχνικές προπόνησης?

Πιστεύει κανείς ότι το ανθρώπινο είδος εξελίσεται συνεχώς και κυρίως τις τελευταίες δεκαετίες έτσι ώστε να βγαίνουν συνεχώς υπερ-αρσιβαρίστες, υπερ-κολυμβητές, υπερ-άλτες και όλα τα υπερ-άλλα?

Ο μόνος τρόπος να γίνονται αυτά που γίνονται είναι η ΝΤΟΠΑ. Διαφορετικά τα ρεκόρ θα είχαν γίνει όλα στην αρχή του προηγούμενου αιώνα και θα είχαν σταθεροποιηθεί.

Θέλουμε λοιπόν να κάνουμε σαν έθνος πρωταθλητισμό?

Να βγάλουμε λοιπόν το επάγγελμα του αθλητή βαρύ & ανθυγιεινό (που είναι της μόδας τελευταία) να εξηγήσουμε στα παληκάρια (και τα κορίτσια σαν παληκάρια μοιάζουν) ότι τα καλά κόποις κτώνται και αν θέλουν αργομισθίες (να τρέχει ο μισθός στην υπόλοιπη ζωή χωρίς να κάνουν τίποτα) τότε θα κάνουν ότι κάνουν όλοι οι άλλοι αθλητές σε όλο τον κόσμο: ΝΤΟΠΑ.

Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει γιατί θα πρέπει να είμαι εθνικά υπερήφανος όταν ένας έλληνας σηκώνει πιό βαριά σίδερα από ένα τούρκο (π.χ.). Υποθέτω ότι για λίγο γινόμαστε όλοι μπετατζήδες.

Αν όμως αυτό είναι που θέλουμε σαν έθνος, να είμαστε έτοιμοι να πάμε μέχρι το τέλος.

Θα το καταλάβαινα αν κάποιος έλληνας πανεπιστημιακός έπαιρνε το NOBEL φυσικής (τι είπατε? να αφήσω τις μαλακίες?!?- οι πανεπιστημιακοί απεργούν, δεν έχουν χρόνο για φυσική) αλλά αυτά δεν γίνονται με ΝΤΟΠΕΣ (αν και έχουν αρχίσει σιγά σιγά και αυτοί...)

Σας παρακαλώ όμως...

Μην το παίζετε αφελείς και κυρίως: μην πέφτετε από τα σύννεφα! Θα χτυπήσετε!

Αλήτες, πουλημένοι, δημοσιογράφοι

Οι δημοσιογράφοι ήταν αγανακτισμένοι όταν η Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) ετοιμαζόταν να κλέψει το ασφαλιστικό τους ταμείο.

Εβγαλαν λοιπόν τους φακέλους με τα βρώμικα των υπουργών (την πρώτη στρώση), έστειλαν κανα-δυό στο σπίτι τους και η ΝΔ τους έδωσε γή και ύδωρ.

Τώρα που η ΝΔ συνεχίζει για να κλέψει τα υπόλοιπα ταμεία (το δικό μας των μηχανικών, της ΔΕΗ κλπ), οι δημοσιογράφοι λειτουργούν σαν πολιορκητικός κριός εναντίον των όποιων διαμαρτυρόμενων (ή και απεργών).

Βρίζουν όλους του απεργούς, δεν τους αφήνουν να αρθρώσουν κουβέντα και είναι τελείως αγανακτισμένοι με τα όσα "απαράδεκτα" κάνουν. Τόσο αγανακτισμένοι, όσο ήταν με την ΝΔ πριν την συναλλαγή. Κανείς από δαύτους δεν βγήκε να μας πεί ότι τα βρήκαν με την ΝΔ, τι έδωσαν σαν ανταλλάγματα, τι υποσχέσεις πήραν.

Εμείς οι υπόλοιποι που έχουμε ένα αυτοδιοικούμενο ταμείο βλέπουμε με ανήμπορη λύσσα την ΝΔ να κλέβει το ταμείο και να ετοιμάζεται να βάλει τα δικά της παιδιά στην διοίκηση ώστε να μπορούν να κάνουν τις "σωστές" επενδύσεις σε δομημένα ή άλλα ομόλογα.

Δυστυχώς δεν έχουμε φακέλους με τα βρώμικα. Αλλά και να τους είχαμε δεν έχουμε τις εφημερίδες και τα κανάλια.

Θα μας μείνει η λύσσα και μετά η απελπισία.

Αλήτες, πουλημένοι, δημοσιογράφοι.

Ανεξάρτητες Αρχές: καρκίνωμα της Δημοκρατίας

Νομίζω ότι ο τίτλος τα λέει όλα.

Χρόνια τώρα με απελπισία βλέπω να πολλαπλασιάζονται οι ανεξάρτητες αρχές.

Πολλές φορές συμφωνώ με τις αποφάσεις τους, πολλές άλλες φορές διαφωνώ.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τι βολεύει εμένα. Ένα καρκίνωμα στην αρχή μπορεί να

μην δημιουργεί προβλήματα αλλά πρέπει γρήγορα και οριστικά να το κόψεις.

Γιατί είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα οι ανεξάρτητες αρχές;

1. Είναι μικρές δικτατορίες.

Συγκεντρώνουν στα χέρια τους Νομοθετική, Δικαστική και Εκτελεστική εξουσία. Πρέπει να μείνουμε λίγο σ'αυτό. Το πολιτικό μας σύστημα είναι η αστική Δημοκρατία. (προσπαθούμε τουλάχιστον) Το σύστημα αυτό βασίζεται στην διάκριση των εξουσιών. Είναι ένα παιχνίδι (θεσμικών) συμβιβασμών ανάμεσα σε ανεξάρτητες εξουσίες. Ας το δούμε ποιο συγκεκριμένα:

Νομοθετική εξουσία: Ορίζονται κάποια κορίτσια & παλληκάρια τα οποία γράφουν κανόνες που εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να ακολουθούμε.

Πώς ορίζονται? Με εκλογές!

Τι κανόνες (νόμους)? Γενικούς & διαχρονικούς.

Έχουμε πρόβλημα στην Δημοκρατία όταν οι νόμοι δεν είναι γενικοί αλλά αφορούν τον μπατζανάκη του κουμπάρου του βολευτή.

Έχουμε πρόβλημα όταν τα παλληκάρια πάρουν φόρα και φτιάχνουν συνεχώς νόμους, τους οποίους αλλάζουν την άλλη μέρα ώστε κανείς να μην μπορεί να μάθει και να ακολουθήσει.

Πλούσιο νομοθετικό έργο ισούται με αποτυχία νομοθετικού έργου. Οι νόμοι πρέπει να είναι λίγοι, εκλεκτοί, γενικοί και να παραμένουν χωρίς τροποποίηση για πολλά, πολλά χρόνια, έως ότου οι συνθήκες στην κοινωνία επιβάλλουν την αλλαγή.

Εκτελεστική εξουσία: Ορίζονται κάποια κορίτσια & παλληκάρια που παίρνουν αποφάσεις, και διαχειρίζονται αυτό που λέγεται κράτος και τα λεφτά μας (προϋπολογισμός).

Έχουμε πρόβλημα όταν τα κορίτσια αυτά είναι τα ίδια με τα προηγούμενα κορίτσια. Δηλαδή όταν ο υπουργός είναι ίδιος με τον βολευτή. Αυτά τα πα ιδία (της εκτελεστικής) πρέπει να ακολουθούν τους νόμους. Άμα μπορούν να τους αλλάξουν κατά βούληση, τότε έχουμε πρόβλημα. Ο νόμος γίνεται κάτι το σχετικό και προσωρινό. Θέλει η εκτελεστική εξουσία να κάνει κάτι παράνομο? Πολύ απλό: αλλάζει τον νόμο και γίνεται νόμιμο. Οπότε και η έννοια νόμιμο/ παράνομο είναι πολύ σχετική.

Ακούω στην τηλεόραση υπουργούς να υπερηφανεύονται για το "Νομοθετικό τους έργο" και τρελαίνομαι!! Δεν ξέρουν ούτε να κρυφτούν.

Δικαστική εξουσία: Μεγάλος πόνος εδώ. Αυτά τα παιδιά (πρέπει πάλι να είναι άλλα από τα προηγούμενα, και ανεξάρτητα) κρίνουν αν η εκτελεστική εξουσία ακολουθεί τους νόμους. (Εντάξει κρίνει και εμάς αν ακολουθούμε τους νόμους). Τέλος πάντων: Κρίνει ων όλοι ακολουθούμε τους νόμους.

Υπάρχει μια λεπτή διαφορά: Εμείς οι πολλοί μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε, αρκεί να μην απαγορεύεται από την νομοθεσία. Η εκτελεστική εξουσία για να κάνει κάτι πρέπει να επιτρέπεται ρητά από την νομοθεσία. Αν δηλαδή δεν το λέει κάποιος νόμος, ο Υπουργός δεν μπορεί να το κάνει.

Έχουμε εδώ πρόβλημα αν υπάρχει παραδικαστικό κύκλωμα. Έχουμε πρόβλημα αν υπάρχουν ομάδες (οργανώσεις) δικαστών που "πρόσκεινται" σε άλλους θεσμούς-οργανώσεις: εκκλησία, κόμματα, εμπόρους ναρκωτικών- Ζωνιανά κλπ.

Ενημέρωση: Κατά την άποψη μου πρέπει την ενημέρωση (τύπος, τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο), να αντιμετωπίζεται ως ανεξάρτητη εξουσία. Δεν πρέπει τα παιδιά που παίζουν στις άλλες γειτονιές να έρχονται σ'αυτήν. Και δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στον τρόπο που κάνουν την δουλειά τους.

Έχουμε πρόβλημα εδώ όταν η εκτελεστική εξουσία χρηματοδοτεί με φανερά ή κρυφά κονδύλια διάφορους κονδυλοφόρους.

---

Έχουμε πρόβλημα όταν όλοι αυτοί  αντιμετωπίζουν την εξουσία τους σαν εμπορεύσιμο αγαθό, ξεδιάντροπα και μπροστά στα μάτια μας.

Έχουμε πρόβλημα όταν λόγω της απαξίας, οι εκλεκτοί ανάμεσα μας δεν θέλουν να γίνουν πολιτικοί, βουλευτές, δικαστικοί, δημοσιογράφοι και γίνονται τα σαπάκια και οι άσχετοι.

---

Μετά από όλα τα προβλήματα μας ήρθε και ο καρκίνος! Οι ανεξάρτητες αρχές. Φτιάξανε ένα φορέα που νομοθετεί, αποφασίζει, εκτελεί, δικάζει και τα κάνει όλα μόνο του.

ΕΧΕΙ όλα τα προβλήματα της διαπλοκής που έχουν οι κανονικές εξουσίες (Δες: επιτροπή ανταγωνισμού), αλλά δεν εντάσσεται στο πλαίσιο του δημοκρατικού συμβιβασμού γιατί συγκεντρώνουν όλες τις εξουσίες στα χέρια τους.

Μέχρι στιγμής η δικαστική εξουσία παραμένει ισχυρότερη από τις ανεξάρτητες αρχές. Αλλά οι γελοίοι το παλεύουν. Δεν θα αργήσει η μαύρη ημέρα που θα είναι ισχυρότεροι από την δικαστική, εκτελεστική & την νομοθετική εξουσία μαζί.

2. Είναι "ανεξάρτητες".

Όπως κάθε δικτατορία, δεν έχει εξαρτήσεις από εμάς τους πολίτες.

Έχει όμως εξαρτήσεις από αυτούς (φυσικά πρόσωπα- όχι θεσμούς) που τους χάρισαν την καρέκλα. Δυστυχώς έχει αποδειχθεί στην πράξη, ότι όπου συγκεντρώνεται η εξουσία σε κάποια φυσικά πρόσωπα, η διαφθορά δεν αργεί να έρθει.

3. Είναι "οικονομικά ανεξάρτητες"

Το καλύτερο δε: Δεν χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό! Ποιος δικτατορίσκος θέλει να μοιραστεί την δικιά μας την μιζέρια? ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ. Ναι, καλά ακούσατε (εντάξει διαβάσατε). Μας φορολογούν απ'ευθείας. Εμείς δεν έχουμε συντάξεις, δεν έχουμε μισθούς, δεν έχουμε υγεία, δεν έχουμε παιδεία, ΑΛΛΑ (!!): θα έχουμε ανεξάρτητες αρχές. Έχουν ανακαλύψει το κόλπο του υπέρ τρίτων και σε κάθε κίνηση που κάνουμε μας κόβουν και ένα παράβολο υπέρ της ανεξάρτητης αρχής.

Ομοιοπαθητική

Ολοι γνωρίζουμε ότι η Ομοιοπαθητική είναι απάτη και οι Ομοιοπαθητικοί απατεώνες. (Οσοι δεν το γνωρίζατε, το μάθατε μόλις!)

Το ερώτημα είναι πως μπορούμε να το αποδείξουμε, και πως μπορούμε να ξεχωρίζουμε την απάτη από μιά σοβαρή πρόταση.

Η απάντηση υπάρχει αλλά θέλει λίγο προσοχή για να την καταλάβουμε. Οταν την καταλάβουμε, θα μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε σαν εργαλείο για να ξεχωρήσουμε πολλές κομπίνες και απατεωνιές.

Πάμε:

Η επιστήμη βασίζεται σε κάτι που λέγεται πείραμα. Τι είναι αυτό?

Βασικά σημαίνει ότι η επιστήμη δέχεται ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να σηκώσει το χέρι του και να υποστηρίξει μιά θεωρία (π.χ. το δικό μου το ζουμί μπορεί να γιατρέψει την βλακεία).

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να υποστηρίξει οτιδήποτε. Αν το κάνει, τότε έχει μιά υποχρέωση: Η θεωρία του να κάνει προβλέψεις που μπορούν να επαληθευθούν.

Από την στιγμή που σήκωσες το χέρι σου, θα έρθουν όλοι να σε ψάξουν. Αν είσαι καλός και οι προβλέψεις επαληθευθούν θα πάρεις το Nobel (Φυσικής, χημείας, ιατρικής).

Αν οι προβλέψεις δεν επαληθευθούν θα πρέπει να φτιάξεις τα δικά σου Nobel για να τα δώσεις στον εαυτό σου (Ομοιοποαθητική).

Πως επαληθεύονται οι προβλέψεις?

Υπάρχουν πολλοί τρόποι αλλά ο ποιός σκληρός και αντικειμενικός τρόπος για την Ιατρική και τις Κοινωνικές επιστήμες είναι αυτό που λέγεται "double blind experiment".

Θα το εξηγήσω με ένα παράδειγμα:

Παίρνουμε 100 βλάκες, τους χωρίζουμε σε δύο ομάδες των 50 χωρίς να τους πούμε σε ποιά ομάδα ανήκουν (blind). Στην μιά ομάδα δίνουμε το ζουμί. Στην άλλη ομάδα δίνουμε ένα άλλο ζουμί (του οποίου γνωρίζουμε τα αποτελέσματα).

Παίρνουμε 10 επιστήμονες ελεγκτές (κατά προτίμηση όχι βλάκες). Τους εξηγούμε το πείραμα, αλλά δεν δεν τους λέμε ποιοί βλάκες είναι στην κάθε ομάδα (double blind).

Οι ελεγκτές κάνουν τις μετρήσεις τους πριν το πείραμα, και μετά το πείραμα.

Καταγράφουν πόσο μεταβλήθηκε η βλακεία του καθένα.

Παραδίδουν την μελέτη τους.

Τότε (και μόνο τότε) αποκαλύπτεται ποιός ήταν στην κάθε ομάδα και γίνεται η σύγκριση. Αν το ζουμί μας έχει σημαντική διαφορά (δηλαδή έχει κάνει την δουλειά που υποστηρίζουμε ότι κάνει) από το άλλο ζουμί τότε είμαστε ωραίοι. Αλλιώς είμαστε λάθος.

Αν είμαστε λάθος πρέπει να το παραδεχθούμε, να το καταπιούμε, να περιμένουμε λίγο και να εμφανιστούμε με άλλη θεωρία. Αν συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τις απόψεις μας, είμαστε απατεώνες (ομοιοπαθητικοί).

Και πώς τότε οι ομοιοπαθητικοί θεραπεύουν τόσο κόσμο?

Εύκολο:

1. Κάνουν επιλογή. Δεν αναλαμβάνουν βαριές περιπτώσεις που ξέρουν ότι χρειάζεται γιατρό.
2. Οι αρρώστιες που αναλαμβάνουν συνήθως θεραπεύονται μόνες τους αρκεί ο ασθενής να μην κάνει σαχλαμάρες.

Δηλαδή οι γιατροί τα κάνουν όλα καλά και οι ομοιπαθητικοί όλα λάθος?

Οχι βέβαια! Αλλά για τους γιατρούς άλλη μέρα.

Ασφαλιστικό

Αγανακτώ.
Ακούω όλους αυτούς του σαχλαμάρες να μιλάνε για το ασφαλιστικό και αγανακτώ!
Ολη η ιστορία είναι βέβαια το χρήμα.
Το ασφαλιστικό (συνταξιοδοτικό) είναι σχετικά εύκολο να λυθεί. Δεν λύνεται γιατί κανείς δεν ασχολείται με αυτό.
Όλοι (όσοι έχουν την κουτάλα) ασχολούνται πως να φάνε τα λεφτά των πολλών.
Είναι πράγματι τόσο εύκολο να λυθεί το ασφαλιστικό?
Ναι, βέβαια!! Ακολουθήστε λίγο την σκέψη μου:
Η σύνταξη δεν πρέπει υπολογίζεται με βάση τον μισθό του τελευταίου έτους (σε παρακαλεί να εξαπατήσεις το σύστημα), δεν πρέπει να υπολογίζεται με βάση τον μισθό της τελευταίας πενταετίας (το μάθαν το κόλπο πολλοί, και το κάναμε ποιο δύσκολο ώστε να τρώνε μόνο τα δικά μας παιδιά).
Η σύνταξη πρέπει να υπολογίζεται με βάση το ΣΥΝΟΛΟ των ασφαλίστρων που κατέβαλε ο κάθε εργαζόμενος.
Με τον τρόπο αυτό δεν μένει περίσσευμα για τα λαμόγια. Οι εισφορές λειτουργούν σαν καταθέσεις και ο κάθε ασφαλισμένος γνωρίζει ανα πάσα στιγμή πόση συρμαγιά έχει μαζέψει και σε πόση σύνταξη αυτό αναλογεί.
Τα ασφάλιστρα βέβαια τοκίζονται. Δεν αθροίζονται απλώς τα ασφάλιστρα που κατέβαλε κάποιος πριν 40 χρόνια με τα ασφάλιστρα που κατέβαλε σήμερα. Τα χρήματα στο ταμείο τοκίζονται και αποδίδουν.
Ο ασφαλισμένος μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάρει το κεφάλαιο του από ένα ταμείο και να το πάει σε άλλο. Με ελεύθερη επιλογή. (Θα πρέπει βέβαια να καταβάλει ένα μικρό ποσό για έξοδα μεταφοράς ~€50-€100). Ετσι αν σε ένα ταμείο τα λεφτά δεν αποδίδουν, να μπορεί να τα πάει σε άλλο που έχει καλύτερη οργάνωση και είναι καλύτερα στελεχωμένο.
Η διοίκηση των ταμείων εκλέγεται με ψηφοφορία των ασφαλισμένων (μετόχων). Οχι από τρίτους.
Το κράτος βάζει από την φορολογία (ανακατανομή εισοδήματος) ένα € για κάθε € που καταβάλει ο εργαζόμενος. Είναι ο μόνος (και απλούστατος) τρόπος να πάψει η βλακεία που λέγεται εισφοροδιαφυγή. Μετά θα παρακαλάμε να υπάρχουν βλάκες που δεν πληρώνουν ασφάλιστρα ώστε να χάνουν την δική μας συμμετοχή. Μη ξεχνάτε ότι το κράτος είμαστε εμείς. Οταν λέμε ότι θα πληρώσει το κράτος, δεν εννούμε ότι θα πληρώσουν οι πολιτικοί. Εννοούμε ότι θα πληρώσουμε εμείς.
Να πάψει το έγκλημα που λέγεται κατ'ευφημισμό "αλληλεγγύη των γενεών". Στην πραγματικότητα είναι μια φοβερή ιστορία που παίρνουμε συντάξεις χρεώνοντας τα παιδιά μας. Ποιος άνθρωπος στα λογικά του θέλει να χρεώνει τα παιδιά του? Άμα είναι να τα πουλήσουμε σκλαβάκια να τα βγάλουμε μαζεμένα τα λεφτά. Δεν είναι κάτι διαφορετικό!!
Την επόμενη φορά που κάποιος σας μιλήση για "αλληλεγγύη των γενεών" να τον φτύσετε κατάμουτρα. Σας κοροϊδεύει.
Ο καθένας μπορεί να βγεί στην σύνταξη σε όποια ηλικία θέλει. Τι 40, τι 50, τι 60. Η σύνταξη εξαρτάται από το ποσό που έχει μαζεψει και από την ηλικία συνταξιοδότησης (όσο νεώτερος τόσο μικρότερη σύνταξη). Ενας αναλογιστής μπορεί εύκολα να υπολογίσει την σωστή αναλογία.
Οι συντάξεις αναπροσαρμόζονται σύμφωνα με τον πληθωρισμό. Πρέπει να έχουν σταθερή αξία, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Ο συνταξιούχος δεν μπορεί να δουλέψει. Μπορεί όμως να επανέλθει στην εργασία συνεχίζοντας να καταβάλλει εισφορές και αυξάνοντας το κεφάλαιο του.
Υπάρχει ένα ελάχιστο και ένα μέγιστο ποσό ασφαλίστρων που πρέπει να καταβάλλει κάποιος μηνιαία για να εργάζεται.
Δεν έχουν πλέον νόημα οι πρόωρες συντάξεις. Αν κάποιος έχει κάποιο ατύχημα και δεν μπορεί να εργαστεί, το σύστημα να προβλέψει ασφάλιση ατυχήματος από ιδιωτικές ασφαλιστικές ώστε να καλυφθούν αυτές οι περιπτώσεις και να πάψει η ιστορία που υπάρχουν περιοχές της χώρας μας με 70% ανάπηρους συνταξιούχους.
Δεν έχουν πλέον νόημα τα βαρέα/ανθυγιεινά. Απλώς, αυτές οι δουλειές πληρώνονται καλύτερα και οι εργαζόμενοι (αν θέλουν) πληρώνουν μεγαλύτερες εισφορές ώστε να βγούν ταχύτερα στην σύνταξη.

---

Αφού είναι όλα τόσο απλά γιατί δεν το σκέφτηκε κανείς μέχρι τώρα?
Τόπαμε στην αρχή:
Ολοι το έχουν σκεφτεί. Ετσι όμως δεν μένει περίσσευμα για την κουτάλα, τα ρουσφέτια, τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές, τα λαμόγια.
Τα λεφτά είναι ιδιοκτησία των ασφαλισμένων, ξέρουν ανα πάσα στιγμή πόσα έχουν μαζέψει και αν βάλει κανείς χέρι θα περάσει πολύ άσχημα.
Δεν είναι πλεον το διάχυτο σκάνδαλο των ομολόγων (ή των όποιων ομολόγων). Τώρα θα είναι τα συγκεκριμένα €63.475 που μάζευε 20 χρόνια ο συγκεκριμένος εργάτης. Δεν είναι εύκολο να του στείλεις ένα χαρτί και να του πεις "συγγνώμη".
Δεν είναι εύκολο να μοιράζουν συντάξεις σε διαφόρους (συνδικαλιστές, πολιτικούς, δημαρχαίους και εγώ δεν ξέρω τι άλλο).